POR UNHA TERCEIRA VÍA GALEGUISTA

Nestes días en que andamos a voltas coa posible ruptura do consenso lingüístico vixente durante os últimos 25 anos, pareceume especialmente axeitada a conmemoración da figura de Ramón Piñeiro no pasado día das letras galegas. A vida e as cousas de Piñeiro son realmente interesantes, entre outros motivos, porque ilustran as tribulacións do galeguismo no século pasado. Militante do Partido Galeguista, pasou tres anos de cárcere en Madrid por mor das súas ideas, para instalarse en Santiago en 1949 e constituirse, coa importante axuda de Domingo García Sabell, nunha “loxia unipersoal”, na aguda definición de Manuel Rivas, adicándose á promoción do galeguismo durante os 40 anos que lle quedaban de vida. Neles exerceu influencia sobre unha grande parte do noso espectro cultural e político, sempre tentando escoralo á defensa do que él coidaba que era bo para Galicia.

Nesa longa viaxe estática, arredor da famosa mesa camilla mitificada por Carlos Casares, tivo tempo para rifar cos exiliados galegos, para ser considerado traidor por Méndez Ferrín e o universo do nacionalismo de orientación marxista-leninista (que, entre outras cousas, difundiu que Piñeiro era da CIA) e para participar coma deputado independente nas listas do PSOE no primeiro parlamento galego. A Piñeiro se lle criticou o seu posibilismo e foi acusado practicar un galeguismo cultural e difuso tentando influir en todos os partidos do espectro político galego e desbotando a opción de fomentar un novo e unificado Partido Galeguista. O certo é que seguiu tentando espallar un galeguismo aberto e incluinte ata a súa morte en 1990.

X.L. Barreiro Rivas, no seu ensaio “A terra quere pobo”, gábase ( gustaríame pensar que con certo matiz autocrítico) de ter construido, en contraposición co nacionalismo stricto sensu, o “rexionalismo de oportunidade máis exitoso dos últimos anos”, algo ó que contribuiu, sen dúbida, a actividade de Piñeiro que, entre outras cousas, exerceu a súa influencia sobre X. Fernández Albor. Fraga Iribarne aproveitou con eficacia o barniz de galeguidade que herdou dos anteriores e, en liña coa súa idea da autoidentificación, foi consolidando una especie de galeguismo todoterreo a base de exaltación gastronómica, Luar e lexións de gaiteiros que lle deu moi bos resultados. O fraguismo chegou a apropiarse dos iconos nacionalistas espallando no seu discurso, entre churrasco e empanada, as referencias a Castelao ou a Rosalía. O mesmo Alberto Núñez Feijoo escribía de forma aparentemente admirativa no suplemento de El País do día das letras galegas que “Piñeiro non renuncia nunca á sua ideoloxía galeguista e progresista”....

Mantendo o BNG a exclusiva do nacionalismo esencialista clásico, a oferta das dúas formacións políticas adversarias ten sido bastante clara ata o momento. En cambio, a do PSdG aparece francamente desvaída, algo que moitos analistas políticos coidan que nos perxudica electoralmente. Semella que falamos de galeguismo dun xeito meramente formal, impostado, prevalecendo sempre no fondo a nosa alma xacobina. Niso ten parte, sen dúbida, a influencia antigaleguista exercida durante moitos anos na organización do partido polo actual Embaixador no Vaticano. Por iso, na miña opinión, unha vez perdida a Xunta e con catro anos por diante, é o momento axeitado para preguntarnos se queremos un PSdG realmente galeguista e en qué debería consistir ese galeguismo. O meu entender, a resposta debe ser positiva e basearse en catro puntos:

- a consideración e posta en valor da idiosincrasia galega, perfectamente compatible cunha estricta lealtade constitucional e cunha visión aberta á globalidade, tolerante e incluínte.

- a defensa decidida da cultura galega, sen actitudes excluíntes nin integristas coma a que pode levar a considerar por tal soamente a cultura que se expresa en galego, o que suporía rexeitar o acervo cultural que vai dende Torrente Ballester ata Valle Inclán. A cultura galega desenvólvese tanto en galego coma en castelán, coma reflexo da realidade da sociedade galega fronte á dunha Galicia inventada.

- a aceptación do bilingüismo coma unha avantaxe e non coma un atranco a superar, garantindo en todo momento o respeto, o coñecemento e a difusión das dúas línguas sen esquecer que a língua desvalida e perxudicada históricamente é, sen dúbida, o galego, o que xustifica unha certa discriminación positiva que non debe chocar cos dereitos dos falantes.

- a autonomía de decisión política con respecto ó PSOE, que debería excluir a adopción automática de criterios ou directrices marcados pola organización central sen a necesaria reflexión e confrontación dende a perspectiva galega.

Todo o anterior resúmese en dúas claves que, ó meu xuizo, deberían presidir a actividade política do PSdG: a solidaridade e a identidade. Coido que Ramón Piñeiro estaría dacordo. Por iso aceptou no seu día formar parte das nosas listas e por iso deberíamos aproveitalo e reivindicalo con moita máis forza coma precursor dunha terceira vía galeguista.

Pablo Arangüena

MORALEJA

Ser de derechas, de siempre ha permitido tener el doble de lo que por lo general tienen el común de los ciudadanos; suelen tener el doble de dinero, ligar el doble (el dinero suele ayudar), viajar el doble, mantener cómodamente (si así lo deciden) el doble de hijos, y sobre todo y siendo más prosaicos, hasta tienen el doble de moral, por eso la iglesia siempre les apoya. Y eso de tener dos morales siempre tiene su aquél: te permite aplicarte a ti una y a los demás la otra.

Si atendemos a Pío García Escudero el otro día en TVE: "respecto al caso Gürtel aquel que haya sido imputado por la justicia tendrá una suspensión de militancia inmediata", así se había actuado en fechas previas con los militantes madrileños imputados. El problema que se le presentó al portavoz popular en la cámara alta por piar a destiempo fue que pocas horas después el TSJ valenciano acordó tomar declaración en calidad de imputado a don Francisco Camps y a don Ricardo Costa, Presidente de la CA valenciana y Secretario Regional popular valenciano respectivamente. De suspenderles de militancia por supuesto ni pío.

La imputación de Camps probablemente no tenga mucho futuro puesto que moralmente se considera injustamente perseguido y con eso debería bastar cuando uno es de derechas; su moral Jeckyl que le lleva a ser recibido en el vaticano por el Papa, eso sí vistiendo de regalo para la ocasión, nada tiene que ver con su moral Hyde que le lleva a negar conocer a su amigo del alma, el bigotes, por mucho que luego le graben queriéndole un huevo (alusión textual y para nada homo-irónica). Lo de Camps es simplemente mala suerte; al socialista juez Garzón le dio por intervenir conversaciones ajenas y pillar en pleno romance al bigotes y al presidente, algo que con un gobierno liberal jamás habría pasado, ¿a quién se le ocurre dejar que los jueces investiguen?. La ventaja del aforado Camps es que ahora el terreno de juego es el de su otro amigo del alma, el presidente del TSJ valenciano y ante uno de sus jueces instructores tendrá que declarar para ser de inmediato considerado inocente, esto último no lo ha dicho el juez sino Rajoy que por Registrador sabe mucho de esto, aunque no sea amigo del presidente del TSJ, vaya lío. El día señalado para la boda, digo para la declaración, Camps acudió dentro de uno de sus regalos y luciendo su sempiterna sonrisa de marketing; a su alrededor el coro habitual de profesionales de la mamada le agradecían el pan nuestro de cada día; todo muy mediterráneo.

Nada tiene que ver que el bigotes haya salido beneficiario de multitud de contratos con el gobierno valenciano; ya lo dijo Fraga, los de derechas son siempre mejores que los demás, por eso en Galicia siempre triunfaban en las oposiciones. Con una doble moral siempre se puede ir a misa por las mañanas y dedicar las tardes a firmar suculentos contratos con gobiernos autonómicos, siempre por supuesto que éstos últimos sean del PP. La doble moral permite también imponer el topónimo “A Coruña” en Santiago y luego andar piando en Coruña contra el Alcalde por no defender el uso del La La La; parece claro que para prosperar en el PP la clave es piar. También con doble moral se puede impugnar la Ley despenalizadora del aborto y más tarde acompañar a tu hija a abortar, o votar contra los divorcios como hizo Álvarez Cascos en los 80 para batir luego récords entrado el nuevo siglo, cuando no pedir cual obseso trillado la dimisión de González ante las culpas de sus subordinados para después largarse a trillar otro campo cuando los suyos son entrullados ¿o entrillados?

Definitivamente es lo que tiene la doble moral, te permite disfrutar de la vida e incluso forrarte diciendo tonterías como hacen Losantos o Vidal para después acostarte por las noches como si nada, que para eso se tiene a Rouco, para acallar la ¿conciencia?.

R.A.S.

Europa, Europa.

O la madre que nos parió a todos. Que aquí, el más pintao, advierte que pasar, lo que se dice pasar, pasamos de Europa. ¿Para que rayos y centellas queremos los europeos a Europa? Eso digo yo. Es una evidencia que se demuestra por sí sola o en compañía. Mucho mejor si es de unos amigos, cervezas y tapas de ensaladilla. Bueno, ahí puestos, Europa nos la fuma, y el cachondeo se generaliza con diversas posturas de ir sobrao y a mí que me registren. Cementerio de elefantes, inútiles chupatintas. ¿Y estos fulanos quiénes son y de qué viven? Ya me dirás de qué va eso de la Comisión Europea. Te lo digo yo: es lo que trincan con cada negocio. Barroso es un empanao y Trichet un franchute de Francia mismamente, que los ponía yo a trabajar a pico y pala. Panda vagos. Coño. Y encima lo pagamos a escote, como las birras.

Bueno, que os puedo contar que no sea de sobra conocido. Pero ojo, que la gente dice que pasa, y de ir a votar más, y con ahínco, que le ponen pasión y todo, pero que curioso que cuando se nos ponen las habas frías lo primero que se nos viene a la boca es Bruselas y estos cabrones se van a enterar de la bronca que les va a llegar de arriba. (La recua caprinos son invariablemente políticos españoles que nos ha jugado una mala pasada y los de arriba son los de arriba. Es decir, ellos. Mireusté, sí, los otrora inútiles.) O sea, que Europa es una entidad muy parecida a dios: sirve para hacer chistes, de vientre, de mantel, o lo que se nos ponga, ¿para qué quiero yo a dios sí vivo como dios? Lo dejamos aparcado en batería y tiramos las llaves al río. Que se lo lleve la grúa. Llegado el tiempo, que siempre llega, en que escasea el pan y abundan las hostias, entonces dios se torna, cual crisálida invertida, en persona solicitada por todos y todas en perfecta proporcionalidad e igualdad de sexos.

En el fondo todos comprendemos que de allí llegaron y llegan los fondos de cohesión –qué seríamos sin ellos-, las leyes más exigentes para defender nuestro medio ambiente, las subvenciones para los proyectos más punteros en tecnología e infraestructuras, la fortaleza de una moneda única, una frontera común, un mercado en el que todos competimos en igualdad de condiciones, las leyes más avanzadas en materia de protección social, formación profesional, universidad y ámbito laboral, lo más estricto en igualdad de la mujer, etc. Lo sabemos, pero muy en el fondo, tan hondo que ya digo, nos la trae al pairo, como dios en tiempos de gloria, como infantes atrolondrados que no tienen presente lo que no ven o no pueden tocar.

¡Oh dios! ¡Oh Europa! Apiádate de mí y tráeme del cielo un trabajo digno, mejores precios del gasoil, un juicio justo y elevado o un marco laboral asumible por los explotados. Porfi. Te lo pido de corazón, y te prometo que en las próximas voy a votar, aunque sea al Fari. Por mis muertos te lo juro.

Mentira. Ni de coña. Una vez resuelto el entuerto, ya le pueden ir dando hasta la próxima.

Y así nos va a los europeos con Europa. Sin creer en Ella pero exigiendo que Ella crea en nosotros. Sin molestarnos en votar, pero pegando votes a su puerta en cuanto se empina el camino. Y digo yo, ¡qué grande es Europa para que quepa dentro tanto jilipollas irresponsable y desagradecido sin reventar por los cuatro costados como un fol de veneno! ¡Y ahí nos las diesen todas que íbamos a saber el frío que hace fuera!

Carlos Raya



EL RAPTO DE EUROPA O COMO VAMOS DE MAL EN PEOR

Sucede que el siete de junio de este año son las elecciones europeas. Trescientos setenta y cinco millones de electores, pertenecientes a veintisiete países, podrán ejercer su derecho a votar en las elecciones al Parlamento Europeo para elegir a setecientos treinta y seis europarlamentarios.

Pero sucede, también, que Europa no pasa por su mejor momento. Pendientes del resultado de un referéndum en Irlanda, en Europa habita una melancolía ahíta de palabrería y parálisis institucional. Sin tratado constitucional vigente, los gobiernos europeos, sin apenas distinción, se contemplan orgullosos en el profundo espejo de su ombligo y se ocupan de sus propios asuntos en un ejercicio solipsista que hace peligrar la misma idea de Europa que en su día tuvieron los padres fundadores.

Malos tiempos para la lírica y malos tiempos para una Europa que aspire en el futuro a tener algo que decir en el tablero geopolítico internacional. Y lo malo, aparte de las decenas largas de millones de europeos que ese día harán cualquier cosa menos votar, es esa alicorta y generalizada molicie gubernamental, que impide debatir sobre las posibles soluciones a esos graves problemas que en la actualidad nos aquejan en esta parte del mundo.

En un momento de crisis económica profunda que está enviando a millones de europeos al paro, de crisis generalizada del sistema bancario, de cierre continuo de empresas, de déficits públicos que dan vértigo, de crisis migratorias, de riesgos geopolíticos de gran calibre, de la insoportable carencia de políticas alternativas a la dependencia energética europea, etc., las sociedades y los gobiernos europeos parece que miran para otro lado, como si la “fiesta” no fuese con ellos.

Y si a todo esto le sumamos que una gran parte de los electores europeos van a ejercer su derecho a voto más que como un simple instrumento para castigar al gobierno de turno, que como una forma de encarar las posibles soluciones a los problemas actuales y a los retos de la Europa del futuro y que, mucho nos tememos, en cada país, inevitablemente, se desplegarán las largas y esplendorosas alas la demagogia electoralista y que esto será moneda común en todos los partidos…

Pues sucede que la cosa es deprimente y pinta desdichada, como muchos nos temíamos.


Pero que una gran mayoría de ciudadanos adopte posiciones como éstas y que no les importe:


· que la mayoría conservadora en el Parlamento Europeo vuelva con bríos renovados a sentarse en sus escaños.(¡Qué importa!, no es asunto mío.)

· que los partidarios del neoliberalismo más radical (causantes, en parte de esta crisis) volverán, sin apenas rasguño, su palmito parlamentario a pasear. (¡Qué importa!, no es asunto mío.)

· y que un mediocre y conservador Presidente de la Comisión Europea llamado Durao Barroso, apoyado por varios gobiernos socialistas europeos, entre ellos, por J.L. Zapatero, sea con toda seguridad reelegido, me da igual, no sé para qué sirve Europa, qué lejos queda, en definitiva, qué importa, no es asunto mío.


Constituye, ciertamente, la crónica de una muerte (la de Europa) anunciada.

NEGRIN