Non
vou dicir nada orixinal, pois a estas alturas seguramente está todo dito.
Unha
fendedura na parede e un neno. Un neno con tempo e ganas. O neno mete a unlla e
fura e fura e fura. E se atopa unha espadiña dun playmóbil segue furando, ten
tempo, ganas e un novo instrumento de perforación. Ao fin acaba facendo un
burato, un bo burato, si señor.
O
PSOE deixou a fendedura feita para que Marianiño, ese neno rancoroso, que ten
todos os instrumentos ao seu alcance, medios de comunicacións afíns, respaldo
da Angela e o marido da Bruni – por certo que experiencia humana máis
enriquecedora e paradóxica debe ser pasar dos agarimos de Angela aos de Carla
– furase a pracer. E vaia se furou.
Furou ata deixar o destino dos traballadores ao arbitrio do patrón.
Perdas
previstas en tres trimestres, despedimento obxectivo. Como poderemos demostrar
os traballadores que o empresario non prevé ter pérdidas en tres trimestres, e
mais nestes tempos? Permitirán que os sindicatos poidamos manter un contable a
carón do seu contable para que prevexa ben?
Deixámoslles
a fendedura feita e a día de hoxe aínda seguimos a labazadas entre nós,
debatendo moito máis sobre persoas que sobre proxectos de transformación da
sociedade.
Somos
uns fracasados. Imos deixarlles aos nosos fillos unha sociedade peor da que
recibimos nós. Máis inxusta, con moitas máis diferenzas de riqueza entre uns
poucos e os moitos.
E podemos
seguir diciendo donde dije digo, digo Diego, (hai algunha compañeira que é unha
verdadeira mestra no arte do dijedieguismo) pero con iso non mudaremos a
realidade.
A
realidade só se poderá cambiar con valentía, confesándonos que nos
engaiolaron cos seus cantos as sereas do
gran capital, que nos convertemos en liberalsocialistas de mercedes, hoteis de
cinco estrelas e prostitutas de luxo como DSK.
Loitamos
entre nós en congresos polo poder que non temos, é dicir, loitamos polo
NON-poder, para poder un día loitar polo poder, que non é outra cousa que unhas
migallas de capacidade administrativa que o capital nos deixa. E imos pasando o
tempo.
Só
con honestidade, valentía, principios sólidos e decisión para aplicalos
poderemos volver a aspirar a transformar esta sociedade apodrecida na que nos
enfouzamos, ás veces, con verdadeira fruición.
Gerardo Morano.
